Vrijwilligerswerk Atjeh 2007
Op het vliegveld leek alles nog hetzelfde, hoewel de modderpoel die Atjeh heet van boven al wat minder leek dan vorig jaar. Eenmaal door de chauffeur van PKPU afgezet in het centrum van Banda Atjeh wist ik het zeker; hier is een wervelwind van vernieuwing door de stad getrokken. Alleen het schip dat door de zee een aantal kilometer het land op geslingerd werd, deed nog aan de Tsunami herinneren. Een oude man die in de buurt van het schip, dat inmiddels een museum is, vliegers verkocht wist het haarfijn te analyseren, "Banda Atjeh is de Tsunami vergeten!"

Atjeh
Helaas is Banda Atjeh niet heel Atjeh, en werd ik na ongeveer tien minuten rijden weer vijftig jaar teruggestuurd in de tijd. Midden in de jungle van Blang Bintang werd ik afgezet bij het nieuw gebouwde weeshuis van de PKPU, de hulporganisatie waar Passion4Peace mee samenwerkt. Hoewel het een prachtig gebouw was is het altijd zielig om te zien dat zoveel kinderen alles zijn kwijtgeraakt en samen proberen hun leven op te pakken.

Leefomstandigheden
De leefomstandigheden zijn aanzienlijk verbeterd. De kinderen hebben meer ruimte, meer douches en eindelijk een bed. Drie keer per dag is er rijst voor de kinderen en de begeleiding werkt erg hard om de kinderen te helpen bij van alles en nog wat. In dit weeshuis heb ik dagelijks het avond programma verzorgd. Iedere avond kwamen de middelbare school kinderen van het weeshuis met z'n dertigen om Engelse les te krijgen. Spreekvaardigheid was de hoofdmoot tijdens deze lessen. Op Indonesische scholen doen ze daar namelijk nog niet erg veel aan. Tijdens lessen over, liefde, dromen, wensen, herinneringen, belangrijke datums en familie kwam de tweede kerstdag van 2004 weer heel snel ter sprake. Hoewel de kinderen erg sterk overkomen voel je de pijn en het verdriet door het gebroken Engels heen. Aan de andere kant waren de kinderen erg blij dat er engelse lessen gegeven werden zodat ze 's avonds hun tijd op een gezellige en leerzame manier konden doorbrengen. Iedere les was het dan ook een klein feestje met veel gelach.

Workshops
Naast het lesgeven bij twee weeshuizen heb ik dit jaar ook docentenworkshops verzorgd. Omdat een groot deel van de educatieve kennis in Atjeh verloren is gegaan tijdens de Tsunami staan er momenteel grotendeels mensen voor de klas zonder diploma's en veel ervaring. Aangezien ikzelf in het dagelijks leven ook docent ben leek het me niet meer dan logisch dat ik mijn kennis door zou geven aan met Indonesische collega's. Deze zomer heb ik twee vierdaagse workshops essential teaching skills verzorgd voor docenten uit het voortgezet onderwijs. In deze workshops kwamen onderwerpen als discipline, bordgebruik, leerstijlen, sfeer, eigenschappen van docenten en lichaamstaal aan bod. Het was een interessante ervaring omdat docenten in Atjeh tegen andere dingen aanlopen tijdens hun werk dan hun Nederlandse collega's. Het aantal zorgleerlingen is uiteraard vele malen groter in Atjeh dan hier, gezien de traumatische ervaring van twee jaar geleden.

Nog veel te doen
In vergelijking tot vorig jaar is er al erg veel verbeterd, maar er valt nog zo veel te doen in Atjeh. Hoewel de wederopbouw vrij goed verloopt, denk aan de bouw van huizen en wegen, is er nog veel te doen in de sfeer van het onderwijs en traumaverwerking. Daarom is het werk van Passion4Peace nog lang niet klaar. De planning is dat volgend jaar mei een curriculum voor lesgeven in de weeshuizen geïmplementeerd gaat worden zodat ook wanneer ik er niet ben de lessen kunnen doorgaan.

Ik wil graag iedereen bij Avensus en Bostik bedanken voor de steun die jullie aan het Passion4Peace project hebben verleend. Zonder jullie hulp was het niet mogelijk geweest om in Atjeh te gaan helpen. Wij gaan verder, stap voor stap, voor een betere wereld, voor een beter Atjeh.